نام فیلم : « گلهای شکسته » ( Broken Flowers  )

کارگردان : Jim Jarmusch

نویسنده :Jim Jarmusch

محصول سال : ۲۰۰۵

بازیگران :                                                                   

Bill Murray     در نقش    Don Johnston
Julie Delpy     در نقش    Sherry
Heather Simms   در نقش     Heather Alicia Simms
Brea Frazier     در نقش    Rita
Jarry Fall     در نقش    Winston and Mona's Kid
Korka Fall     در نقش    Winston and Mona's Kid

دان نسبت به اين نامه بى اعتنايى نشان مى دهد و تمايلى به پيگيرى آن ندارد، اما وينستون كه رگ پليس مخفى بازى آماتورى اش گل كرده، دان را راهى مى كند تا به دنبال چهار زنى بگردد كه بيست سال پيش با آنها معاشرت مى كرده است. وینستون برخلاف دان كه تنبل و خوش گذران است، مردى است خوانواده دار و سخت كوش كه براى گذران زندگى مجبور است همزمان در سه جاى مختلف كار كند. از آنجا كه نامه روى كاغذ صورتى رنگ نوشته شده، وينستون دان را مجاب مى كند كه براى آن زنان گل هاى صورتى رنگ بخرد و در خانه هايشان به دنبال رنگ صورتى بگردد.

 دان كه از يك سو كنجكاو شده تا بار ديگر آن زن را ببيند و از سوى ديگر معذب است كه چطور بايد از آنها بپرسد. به راه مى افتد تا بار ديگر با چهار زن ملاقات كند...
ورا (شارون استون) بیوه یک راننده رالی، با دختری که مقابل دان در خانه برهنه میگردد.
دورا (فرانسيس كانروى) یک مشاور املاک که هنوز رابطه گذشته اش را فراموش نکرده است.
کارمن(جسيكا لانگ) کسی که قبلا وکالت خوانده اما در حال حاضر شغل ارتباط با حیوانات خانگی را اتنخاب کرده است.
پنی (تيلدا سوينتون) که در یک روستا کنار چند موتور سوار خطرناک زندگی میکند.

این فیلم دربرگیرنده طنزی پنهان است. با این وجود این طنز تنها وابسته به بازی " موری " نیست بلکه درفیلمنامه وروش کارگردانی "جیم جارموش" ریشه دارد .
جارموش دراین مورد می گوید : "من همواره سعی کرده ام که توازن طنز را درفیلمهایم حفظ کنم اما برای فیلم گلهای پژمرده ، طنز را به کناری گذاشتم واجازه دادم که غم نمود بیشتری پیدا کند."
«گلهای پژمرده» موفق به دریافت جایزه بزرگ جشنواره کن در سال 2005 گردید.

در اين سه قسمت زماني چي ميبينيم : تكرار, روزمرگي , بي هويتي و بعد جستجويي براي فرار از تكرار و در نهايت اينكه شخصيت داستان نميتونه هويت خودش رو پيدا كنه و دوباره در تكرار فرو ميره.

نه فقط " دون" , در طول سفر ما هيچ بزرگسالي رو نميبينيم كه صحبت كنه. مثلا در هواپيما همه دارن به روبرو نگاه ميكنن. يا اونجايي كه با مشت به چشمش ميزنن, طرف مقابل ميخواد چيزي بگه اما نميتونه و فقط ميگه (( خفه شو! )) و دون ميگه : من كه چيزي نگفتم و همين ناتواني در برقراري ارتباط نشانه ي ماشيني شدن انسانهاست.
خود اسم فيلم هم نسبت به اين موضوع بي ربط نيست.

گلهاي پژمرده يك شاهكار نيست ولي يك فيلم معمولي هم نمي تواند باشد. كارگردان روال خودش را ادامه داده، رد پاي كارگردان در تك تك صحنه هاي فيلم ديده مي شود، علايق و دغدغه هاي فكريش را در شخصيت ها وارد كرده و هيچ خطي مشي كلي را براي بيننده اش مشخص نمي كند، تا هر نتيجه اي كه دوست دارد، بگيرد.همان چيزي كه باعث موفقيت يك فيلم در ابعاد جهاني مي شود، يعني محدود نبودن در يك پيام خاص.