سینما آنلاین

21 گرم ( 21 Grams )

30nemaonline — Fri, 31 Oct 2008 20:45:18 GMT

نام فیلم : 21 گرم

به کارگرداني: Alejandro González Iñárritu

بازیگران :
Sean Penn       در نقش        Paul Rivers
Naomi Watts     در نقش   Cristina Peck
Danny Huston    در نقش    Michael
Carly Nahon      در نقش     Cathy

بعضی فیلم‌ها ذهنت رو درگیر می‌کنه، بعضی دیگه احساست رو. ولی یه سری فیلم ها هستن که بعد از تماشاشون هم ذهنت مشغوله و هم احساست.۲۱ گرم از اون دسته است...

پل ریورز در بستر مرگ می گوید:
ما چند بار زندگی می کنیم؟
چند بار می میریم؟
می گن وقتی انسان میمیره، درست 21 گرم از وزنش کم میشه؛
این 21 گرم چه رمزی در خودش داره؟
چه چیزی رها میشه؟
کی باید به لحظه رهایی برسیم؟
چه بخشی از ما با اون میره؟
چه چیزی باقی می مونه؟
21 گرم، وزن چند تا سکه پنج سنتی؛
وزن یک گنجشک مگس خواره؛
یا یک تکه شکلات.
اصلا وزن 21 گرم چقدره؟؟؟

جک جردن(بنیتسیو دل تورو)، مردی که در گذشته خلافکار بوده و حالا پس از بازپروری، یک مسیحی معتقد و مومن است، در تصادف ناگهانی ماشین، باعث مرگ یک پدر و دو دختر کوچک میشود و از صحنه تصادف میگریزد. مرد دچار مرگ مغزی میشود و همسرش کریستینا ( نیامی واتس ) میپذیرد که قلب او را به بیماری که نیاز به پیوند دارد، اهدا کنند. قلب در سینه پل (شان پن) جای می گیرد که با همسرش مری، روابط آشفته ای دارد. جک با احساس گناه ناشی از تصادف، خود را به پلیس معرفی میکند و مدتی زندانی میشود. پل سعی میکند خانواده کسی که قلب اش را به او داده، بیابد و پس از یافتن کریستینا، به او علاقه مند میشود. جک پس از آزادی از زندان بواسطه تلاش و وکیل گرفتن همسرش، باز دچار عذاب وجدان است. کریستینا هم نمی تواند مسبب مرگ شوهر و دخترانش را ببخشد. پل در میانه رابطه با کریستینا، میپذیرد که با او همراه شود تا جک جردن را به قصد انتقام بکشد. آنها جک را در حالی پیدا میکنند که در کارخانه ای دور افتاده کار و در متلی پرت زندگی میکند تا به این طریق، خودش را مجازات کند. درگیری با جک، به گلوله خوردن خود پل منجر می شود و جک به پلیس می گوید به او شلیک کرده تا شاید بتواند مجازات شود و از رنج گناه، رهایی پیدا کند. اما پلیس شواهد را کافی نمیداند و او را آزاد میکند. پل میمیرد، کریستینا در میابد که از او باردار است و جک، نزد خانواده اش باز میگردد.

قطعات پراکنده داستان، بدون هیچ نوع ترتیبی، بخش های مختلف فیلم را تشکیل میدهند...

این فیلم حکایت سرنوشت چند انسان است که در اثر یک حادثه رانندگی به هم پیوند میخورد. آلاخاندرو گونزالس ایناریتو در این فیلم نیز مانند کارهای دیگرش، با نوع روایت اپیزودیک که از یک حادثه ارائه میدهد، نوع و زاویه دید و احساس منحصربفردی را از یک حادثه برای ما به ارمغان میآورد. عمر انسانها، هر لحظه اش پر است از اتفاقات مختلف. به نوعی میتوان گفت تکرر و پیوند پی درپی حوادث، حیات مارا تشکیل میدهد که بر اثر روزمرگی و عادی شدن، نوعی جریان خطی را در اذهان ما پدید می آورد که انسانها در یک کلام به آن زندگی می گویند. ایناریتو در این فیلم برش هایی از چند زندگی را انتخاب کرده و با برجسته کردن ودر کنارهم گذاشتن آنها و نظم خاصی که به آن تزریق کرده، اثری خلق کرده است که منحصربفرد است.

رخداد مرگ برخلاف آنچه در اذهان عموم است، بیشتر برای بازماندگان است تا خود متوفی. متوفی که سرگذشتش فعلا برای ما نامعلوم است ولی آنچه می دانیم این است که مرگ متوفی مانند عبوری می ماند ولی، این عبور و این نبودنش در دنیا، اثر و بازتاب سنگین تر اش بر روی قلب بازماندگان تا زمان مرگشان سنگینی می کند. ایناریتو در فیلم اش 21 گرم، همین مسئله را به پیش میکشد و به نوعی در صدد این است که فاجعه را توزین کند و وزن اش را بدست آورد.

واژه ۲۱ گرم دقیقا به مفهوم مرگ اشاره دارد زیرا طبق تحقیقات یک دانشمند اروپایی در قرن ۱۸ انسان وقتی می‌میرد ۲۱ گرم از وزنش کاسته می‌شود.فیلم به معنی و مفهوم این وزن اندک میپردازد. (نام فیلم ۲۱ گرم و همچنین جملات پایانی پل ( شان پن ) ناشی از تحقیقات یک پزشک آمریکایی (تقریبا در سال ۱۹۱۰) می‌باشد . این پزشک وزن بیماری که در آستانهٔ مرگ قرار داشت را بوسیلهٔ ترازویی دقیقی اندازه گیری کرد و بلافاصله بعد از مرگ وی نیز وزن او را اندازه گرفت و متوجه شد بعد از مرگ دقیقا ۲۱ گرم از وزن بیمار کم شده‌است . که از آن این موضوع به یک باور جمعی تبدیل شده بود که این ۲۱ گرم وزن روح انسان می‌باشد که پس از مرگ از جسم رها می‌شود. ایناریتو از این مبحث علمی و از آن مبحث نظری مبنی بر مرگ بازماندگان، دست مایه ای فراهم کرده است برای ساختن فیلم 21 گرم. در فیلم 21 گرم، با نوع ساختاری که از مرگ ارئه می دهد، به روایتی دست پیدا کرده که سنگینی داستان و یا بهتر است بگوییم سنگینی مرگ را بر روی سینه تماشاگر بخوبی منتقل می¬کند. ایناریتو در این فیلم بدنبال این مطلب است که تراژدی را بخوبی برجسته کند، ولی این برجستگی برخلاف دیگر کارگردانان رویکرد اش به روی بازماندگان است تا خود متوفی. در این فیلم بخوبی مشاهده می کنیم که وزن یک حادثه، چگونه زندگی بازماندگان را متلاشی میکند.

خط سیر فیلم بر تقدیر و سرنوشت استوار است و تاثیر این تقدیر را در زندگی انسان ها نشان می دهد ، تاثیری گریز ناپذیر و مطلق به طوری که در میان فیلم این سرنوشت محتوم احساس خفگی را به بیننده القا می کند . اما در بعضی از صحنه همین تقدیر مورد تشکیک قرار گرفته و از سوی اختیار انسان تهدید می گردد . مانند سکانسی که پل تفنگش را به سمت قاتل نشانه می رود و حتی شلیک هم می کند ، اما با اراده ی خود گلوله ها را به قاتل نمی زند بلکه به کنار او برخورد می کند . این نوع جدل میان جبر و اختیار همواره با انسان بوده و موضوع به روز و همیشگی مورد توجه فلاسفه بوده است .

بعضی سکانس های فیلم واقعا تکان دهنده است،مثل جایی که کریس( نیامی واتس) بعد از گفتگو با پسری که شاهد تصادف بوده، حیران و سرگردان مثل کسی که مسخ شده داره توی خیابون قدم میزنه و سرانجام کنار چهارراه روی سکوی پیاده رو می‌شینه و با نگاهی که اشک مبهمش کرده به روبه‌رو خیره می‌شه. حرکت دوربین روی دست که دایماً کریس رو تعقیب می‌کنه، ازش پیش می‌افته و وسط میدون دورش یه چرخش کامل انجام می‌ده و همراهی موزیکی که با یک آکاردیون نواخته می‌شه، تاثیر فوق العاده ای می‌ذاره یا جایی که جک ( بنیتسیو دل تورو ) توی اون متل خارج شهر و در حال مستی، کارد گداخته‌ای رو روی پوست ساعدش فشار می‌ده و به شیوهٔ مومنانهٔ شخصیش خودش رو مکافات می‌کنه، جوری که بوی گوشت و پوست سوخته از صفحهٔ TV بیرون می‌زنه و به مشامت می‌رسه.

استخر خالي در صحنه پاياني فيلم نمايانگر پوچي و به بن بست رسيدن شخصيت ها است، درست بر خلاف جمله اي كه بارها در طول فيلم گفته ميشود: زندگي ادامه دارد.

در سکانس پایانی فیلم، پل ریورز (شان پن) در بستر مرگ است، به اطرافش نگاه میکند و خاطراتی را بیاد می آورد و همین حین جملاتی را نیز ادا می کند. این جملات با فلاش بک همراه است و به نوعی تاثیر دوگانه دارد. هم خاطرات گذشته پل از جلو چشمانش عبور میکند و هم تماشاگر را در اعماق خاطراتش غرق میکند. خاطراتی که در حین این دوساعتی که به تماشای فیلم نشسته در ذهنش رسوب کرده و اینک با گفتارهای پل ریورز، از جلو چشمانمان دور نمی شود. ایناریتو با ترفندی جالب این کار را انجام میدهد، این فلاش بک ها، صحنه هایی از سکانس های مختلف فیلم است که دوباره تکرار میشود ولی تفاوت اش این است که از یک زاویه دیگر و با دوربین دیگری فیلمبرداری شده. تصاویر این زاویه جدید دوربین، سکانس پایانی فیلم 21 گرم را برای همیشه در ذهن جاودانه می کند.

با پایان فیلم روی صفحه سیاه نوشته میشود «به ماریا الادیا: پس آنگاه که محصول خراب شده سوزانده شد، مزرعه آفتابگردان دوباره سبز شد.» وقتی بدانیم الخاندرو گونزالز اینیاریتو (کارگردان فیلم) و همسرش ماریا الادیا گونزالز پسرشان را تنها دو روز پس از تولدش از دست دادند فیلم برایمان معنا و مفهوم دیگری نیز خواهد داشت...

بابک رستمی - امیدیه

با ما و نه در میان مایی !

30nemaonline — Mon, 29 Sep 2008 11:38:18 GMT

پرنده می میرد و پرواز ماندنی ست. آنها می روند اما تصاویر می مانند...

شار آخر را با چوب بيلياردش زد و گفت؛ «مي دونيد چيه؟ من بهترينم، حتي اگر اين بازي را ببازم، بازم بهترينم.»
از این بنویسم که پل نیومن دیگر نیست ولی با این عکس زنده است ، از اینکه همه ما روزی هستیم و روز دیگر نه ، از اینکه بازیگر باشیم یا هر کس دیگر صورت های شکفه روزی می پژمرد و آخر به زیر خاک می رود و فردا روزی دیگر است برای آدم های دیگر ، شاید بهتر است بنویسیم بازیگران را دوست داریم چون در نقش هایشان به جهان فانی تعلق ندارند.
او عاقبت بازي زندگي را به مرگ باخت، اما قبول کنيد که او بهترين بود...
بابک رستمی

عشق سگی ( Amores perros )

30nemaonline — Fri, 29 Aug 2008 20:30:18 GMT

نام فیلم : « عشق سگی » ( Amores perros )

کارگردان : Alejandro González Iñárritu

بازیگران :

بابک رستمی

Emilio Echevarría	در نقش	El Chivo
Gael García Bernal	در نقش	Octavio (as Gael García)
Goya Toledo	در نقش	Valeria
Álvaro Guerrero	در نقش	Daniel
Vanessa Bauche	در نقش	Susana
امیدیه

« برای رسیدن به امید، آدم باید فرآیند تلخ، پردرد و سیاهی را طی کند. » ایناریتو

داستان فیلم در مکزیکوسیتی جریان دارد. سه داستان متفاوت با یک تصادف به هم می‌پیوندند و قصه‌ی فیلم را می‌سازند. هر یک از سه داستان از خشم انسان‌ها بر هم حکایت می‌کنند، زندگی‌هایی که بی‌شباهت به زندگی سگ‌ها نیست…

“آمورس پرروس”، روایت داستان عشق نامشروع پسر جوانی به همسر برادر تندخوی خود و تلاش پسر برای فراهم کردن مقدمات فرار به همراه زن برادرش با شرکت کردن در مسابقه‌ی وحشیانه سگ هاست. عشق ممنوع مرد متاهلی به یک مدل تبلیغاتی٬ عشق شدید دختر مانکن به سگ خود٬ و تصميم يه استاد دانشگاه براي ترک شغلش و پيوستن به يک گروه چريکي و بعد تبدیل شدن به مرد خیابانگرد و آدم کشی که گله سگ هایش در نبود دختر و همسرش تنها همدمان روزگارش شده اند٬ و نهایتا پیوند خوردن این سه داستان با وقوع یک تصادف رانندگی و تغییر این سه زندگی بعد از این تصادف ساختار اصلی فیلم عشق سگی است.

دنیای آدمهای فیلم با همه مختصات شخصیتی، ملموس است و برای شناخت این آدم ها نیازی به شناخت ملیت شان نداریم. آنها از همان وهله اول قابل باورند؛ از بزهکاران و حاشیه نشینهایی که جنگ سگ راه میاندازند، دار و دستههای خیابانی تشکیل میدهند و به نوعی کارگردان قصد دارد، زندگی بی خانمانی این آدمها را روایت کند. در کنار این رویکرد، فیلمساز نگاهی به زندگی آدمهای طبقه متوسط و مرفه نیز دارد؛

اما آنچه شیرازه اثر را شکل داده و به نوعی مهم‌ترین الگوی اثر به حساب میآید، نسبت آدمها و رویدادها با مؤلفه تقدیر است. در واقع همین ویژگی است که اثر را با تمام امیدواری تلخ و در عین حال سیاه و دست نیافتنی جلوهگر مینماید. جبرگرایی ایناریتو نه تنها سرنوشت محتوم آدم‌ها را رقم میزند، بلکه سایه سنگین خود را در همه شئون زندگی اجتماعی آدم‌ها در بر گرفته است. در واقع فیلم این تقدیر را هم محصول عمل پرسوناژها و هم شرایط سیاه و تلخ اجتماعی که آدم‌ها گرفتار آن هستند و به نوعی زندانی بودن آن‌ها در آن اجتناب‌ناپذیر نمایانده است.

از طرفی نگاه نافذ ایناریتو به عنصر حادثه را نیز نمیتوان نادیده گرفت. در اصل هسته حرکتی آثارش در همین مبنا استوار شده و گسترش یافته است. گویی تقدیر و حادثه هیچ نوع گریزگاهی برای انسان‌های اثر باقی نگذاشتهاند و انگار خود انسانها ( این نگاه در بابل بیش از عشق سگی وجود دارد ) در تغییر یا ایجاد این حوادث به همان شکلی که دوست دارند اتفاق نمیافتند. از این رو مکافات و درگیری با این رویداد ناخواسته معلول شرایط پیش آمده است و همین رویداد، باعث درگیر شدن آدم‌ها با یکدیگر و تحت تأثیر قرار دادن آدم‌های اطراف و اجتماع بزرگ پیرامون خود میشوند.

جدای از تدوین، موسیقی و طراحی فوق العاده، فیلم از رودریگو پریهتو به عنوان فیلمبردار استفاده کرده که به شکل اعجاب‌آوری زمان‌های متمایز و نامربوط به هم به لحاظ توالی استمراری را در یک ساختار طراحی کرده است و به شکلی حساب شده مختصات رنگ‌ها را خفه و سوخته کرده است. اما فیلم تا حدی پیش میرود که اگر عنصر رنگ و نور آن حذف شود عامل اصلی ارتباط با آدمها گسسته به نظر خواهد رسید. این توجه ایناریتو به عناصر قالبی نشان میدهد که برای او ریختن روایت و قصه در یک فرم حساب شده که قاعدتاً از مؤلفههای فنی نشأت میگیرد چقدر برای او حایز اهمیت است.

عشق سگی سرشار از لحظات مرگی و زندگی، رذالت و رستگاری، یقین و ایمان، زندگی متزلزل و مرگ نامتعادل است. در واقع فیلم کشمکشی میان مذهب با تمام المانهای اخذ شده از اخلاقیات و ارزش های انسانی و شرارتها و رذالتهای شیطانی است. به همین خاطر است که مرز این دو موقعیت متضاد که در بستر عاطفه و معصومیت و تا حدودی امید دیده میشود سرشار از بیثباتی و استیصال است و این بخش مهمی از ویژگی سینماگر یاغی مکزیک است...

آلخاندرو و گونزالز ايناريتو

30nemaonline — Thu, 31 Jul 2008 23:45:18 GMT

آلخاندرو و گونزالز ايناريتو

مکزیک بر پرده سینما

اين كارگردان مكزيكي حالا معروف و معتبر، در 15 آگوست 1963 در مكزيكوسيتي مكزيك به دنيا آمد و فعاليت هنري‌اش را به عنوان مسوول انتخاب موسيقي در يك شبكه راديويي آغاز كرد. همزمان با اين كار كه در 21‌سالگي شروع كرده بود، تصميم به تحصيل در رشته سينما و ادبيات نمايشي گرفت. پيش از اين كه كارگرداني را پيشه كند، فعاليتش را با ساختن موسيقي متن آغاز كرده بود.

در همين دوران بود كه با گيرمو آرياگاي نويسنده آشنا شد. اين آشنايي تاثير مهمي در روند فيلمسازي و آينده ايناريتو گذاشت، طوري كه خيلي‌ها حداقل نيمي از موفقيت فيلم‌هاي اين فيلمساز را مديون فيلمنامه‌هاي بشدت دقيق و حساب‌شده و غيرمتعارف آرياگا مي‌دانند. ايناريتو و آرياگا ابتدا قصد داشتند كه چند فيلم كوتاه درباره مكزيكوسيتي بسازند. پس از گذشتن مدتي طولاني و نوشتن طرح‌‌هايي زياد، سرانجام روي طرح عشق‌ سگي به توافق رسيدند. به گفته خود ايناريتو، آن دو سه سال تمام فيلمنامه را 36 بار بازنويسي كردند. فيلم از سه قصه مجزا تشكيل ‌شده كه به گونه‌اي به هم ربط پيدا مي‌كنند: شخصيت‌هاي سه اپيزود فيلم، از طريق يك صحنه تصادف شديد بين دو اتومبيل به هم ربط پيدا مي‌كنند. ماشين اكتاويا كه قصد دارد با شرط‌بندي روي جنگ سگ‌ها پول جمع كند و با همسر و برادرش فرار كند، با سرعت با ماشين والريا برخورد مي‌كند كه پس از اين حادثه معلول مي‌شود و زندگي‌اش با يك سردبير مجله كه همسر و فرزندش را به خاطر او رها كرده دچار بحران مي‌شود. از سوي ديگر مرد پير و ولگردي كه با چند سگ زندگي مي‌كند در نزديكي صحنه تصادف حضور دارد. او سگ زخمي اكتاويا را با خود مي‌برد تا درمانش كند، ضمن اين كه او از طريق آدم‌كشي قصد دارد پولي براي دخترش فراهم كند. او سرانجام پس از فراهم كردن اين پول و گذاشتن آن براي دخترش سر به بيابان مي‌گذارد. فيلم در جشنواره كن در سال 2000 موفقيت بزرگي به دست آورد و جايزه اول هفته منتقدان جشنواره را دريافت كرد و نامزد دريافت جايزه اسكار بهترين فيلم غيرانگليسي زبان سال شد. ايناريتو در عشق سگي با ساختار و شيوه روايي و فرمي متفاوتي كه البته پيش از اين نيز در تاريخ سينما نمونه‌هايي داشته و با تكنيك دوربين روي دست و شيوه فيلمبرداري متفاوت اپيزودهاي مختلف فيلم (براي قصه اول و سوم از نگاتيو 800 V استفاده شد كه نوعي نگاتيو دانه‌دار و با كنتراست بالاست، ولي براي قصه دوم از نوع ديگري از نگاتيو استفاده شد كه تصاوير شفاف‌تر و تميزتري به دست مي‌داد)‌ داستان زندگي‌هايي را روايت كرد كه شايد در نگاه اول ارتباطي با هم نداشته باشند، اما يك حادثه معمولي مثل تصادف اتومبيل آنها را به هم ربط مي‌دهد و روي زندگي شخصيت‌هاي مختلف فيلم تاثير مي‌گذارد (اين همان تمي است كه بعدها ابوالحسن داوودي در تقاطع از آن استفاده كرد)‌. پس از استقبال فراواني كه از عشق سگي شد، ايناريتو در سال 2002 براي ساخت يكي از اپيزودهاي فيلم 11‌دقيقه و 9 ثانيه و يك فريم: 11 سپتامبر كه درباره حمله تروريستي 11 سپتامبر بود انتخاب شد و با ساختن بخش مكزيك آن نامش در كنار فيلمسازاني چون شان پن، كن لوچ، ويم وندرس و... قرار گرفت.

با موفقيت عشق سگي ايناريتو توانست با همكاري فيلمنامه‌نويس‌اش دومين فيلم بلندش 21 گرم را در هاليوود بسازد. فيلم اين بار به زبان انگليسي و با حضور بازيگران هاليوودي چون شان پن، نائومي واتس و بينسيودل تورو ساخته شد كه هر سه آنها به خاطر بازي در اين فيلم نامزد دريافت جايزه اسكار شدند.

21 گرم به لحاظ شيوه اجرايي و فرم روايي‌اش تجربه‌اي بشدت راديكال‌تر از عشق سگي و يكي از نمونه‌هاي نادر تاريخ سينماست. مي‌گويند هر انساني در لحظه مرگ 21 گرم از وزنش كم مي‌شود. گيرمو آرياگا گفته: «من نمي‌توانم روي قطعيت اين نظريه بحث كنم. عده‌اي از پزشكان، افراد در حال مرگ را وزن كرده‌اند و متوجه شده‌اند كه آنها درست در لحظه مرگ 21 گرم سبك‌تر مي‌شوند. من خواستم اين موضوع را استعاره‌اي از وزن و بار انسان‌هاي درگذشته بر بازماندگانشان بگيرم؛ وزني كه خيلي سنگين‌تر از فقط 21 است». همين ايده بود كه درونمايه اصلي 21 گرم را تشكيل داد و نام فيلم هم از آن گرفته شد. 21 گرم كه فيلمي درباره مرگ و فلسفه آن است؛ از قطعات پراكنده يك داستان و بدون هيچ ترتيبي تشكيل شده كه بخش‌هاي مختلف فيلم را تشكيل مي‌دهند. اگر بخواهيم داستان فيلم را سرراست تعريف كنيم مي‌توانيم اين طور بگوييم كه جك، مردي كه در گذشته خلافكار بوده و حالا يك مسيحي مومن است، در يك تصادف باعث مرگ يك مرد و دو دخترش مي‌شود و از صحنه حادثه فرار مي‌كند. مرد دچار مرگ مغزي مي‌شود و همسرش كريستينا قبول مي‌كند كه قلبش را به بيماري كه نيازمند است، اهدا كند. اين اتفاق باعث شكل گرفتن روابطي بين جك و مردي كه با پيوند قلب نجات يافته و كريستينا مي‌شود. 21 گرم يكي از آثار نمونه‌اي تاريخ سينماست و با اين كه مجموعا از 109 صحنه پس و پيش شده به لحاظ زماني تشكيل شده، اما اين ساختار و شيوه روايت تماشاگر را آزار نمي‌دهد و تا پايان به ديدن آن مشتاق نگه مي‌دارد. ساختار فيلم به گونه‌اي است كه چنين شيوه‌اي اصلا متظاهرانه و آزارنده به نظر نمي‌رسد و كاملا در خدمت مفاهيم و درونمايه‌هاي فيلم است. اين كه چطور بي‌آن‌كه بخواهيم وارد زندگي يكديگر مي‌شويم، اين كه چطور گاه سرنوشت آدم‌ها دست خودشان نيست و بي‌آن‌كه بخواهند بر سرنوشت ديگري هم تاثير مي‌گذارند و بالاخره مفهوم زمان و اين كه چطور با گذشت زمان، هيچ كاري جز افسوس براي آنهايي كه از دستش داده‌اند باقي نمي‌ماند. ساختار غيرخطي و چندپارگي فيلم انتخاب آرياگاي فيلمنامه‌نويس بود. او موفق شد كه تداوم حسي صحنه‌ها را رعايت كند. هرچند به گفته خودش در ميان فصل‌ها و نماهاي پراكنده فيلم فقدان اطلاعات اساسي داستان كاملا حس مي‌شود، اما سعي شده كه در هر حال تداوم حسي صحنه‌ها رعايت شود.

ايناريتوي كارگردان 21 گرم را فيلمي درباره اميد و روشني دانسته و اين كه در پايان همه شخصيت‌ها به چيزهايي مي‌رسند كه به آنها ياد مي‌دهد چطور آدم‌هاي بهتري باشند. موفقيت 21 گرم راه را براي ساختن سومين فيلم ايناريتو (بابل)‌ باز كرد. همچنان با همان شيوه روايي و فرمي و نقش پررنگ تصادف در زندگي آدم‌ها، فيلم در چهار كشور و چند بازيگر مهم و معروف ساخته شد. بخشي از فيلم در مراكش مي‌گذرد كه شخصيت‌هايش يك مرد چوپان و دو پسر نوجوانش هستند كه با تفنگ به يك اتوبوس توريستي شليك مي‌كنند كه سوزان (كيت بلانشت)‌ و همسرش ريچارد (براد پيت)‌ در آن هستند.

گلوله به سوزان اصابت مي‌كند و از سوي ديگر در آمريكا زني مكزيكي كه از دو فرزند ريچارد مراقبت مي‌كند، منتظر بازگشت او و سوزان است. بخشي از داستان هم در ژاپن اتفاق مي‌افتد كه در اين بخش با دختر كر و لالي مواجهيم كه مادرش را از دست داده و به دليل غيبت‌هاي طولاني پدرش، نيازهاي عاطفي خود را از راه‌هاي ديگري تامين مي‌كند. در نهايت مثل دو فيلم قبلي ايناريتو، همه اين روايت‌ها و اپيزودها به هم گره مي‌خورند و سرنوشت شخصيت‌ها با هم ارتباط پيدا مي‌كند. عنوان فيلم اشاره دارد به اسطوره عهد عتيق در سفر پيدايش. اين‌كه پس از توفان نوح و پراكنده شدن فرزندان نوح در نقاط مختلف زمين، جمعيت دنيا كم‌كم زياد شد و به طرف شرق كوچ كرد تا به جايي به اسم بابل رسيد. مردمي كه در آنجا زندگي مي‌كردند تصميم گرفتند شهري بزرگ و برجي بلند در آن بسازند. اما خداوند كه ديد همه مردم متحد شده‌اند و اگر همين طور پيش برود، در آينده هر كاري كه بخواهند انجام مي‌دهند، زبان آنها را تغيير داد تا حرف يكديگر را نفهمند. اين باعث شد كه مردم ديگر نتوانند آن شهر را بسازند و باز در سطح زمين پراكنده شدند. به همين دليل آن شهر بابل (به معناي اختلاف)‌ ناميده شد. ايناريتو در بابل اين حكايت را دستمايه‌اي قرار داده براي نشان دادن پراكندگي و ناتواني در ايجاد ارتباط بين انسان‌هاي معاصر. ايناريتو در بابل البته سياسي‌ترين فيلم كارنامه‌اش را هم ارائه داده، به گونه‌اي كه اگر در عشق سگي و 21 گرم رابطه بين انسان‌ها بدون در نظر گرفتن (يا با كم رنگ بودن)‌ مناسبات اجتماعي سياسي آنها تصوير مي‌شد در بابل كه در جغرافياي بسيار وسيع‌تري جريان دارد، مشكلات و موانع سياسي و ديپلماتيك در تاثير بر سرنوشت آدم‌ها، كاركردي قوي و موثر دارند. هرچند خود ايناريتو معتقد است بابل فيلمي درباره مرزهاي فيزيكي نيست، بلكه بيشتر درباره مرزهايي است كه در درون ما وجود دارد. ايناريتو همچنين گفته كه بابل را به قصد ساخت فيلمي درباره تفاوت بين انسان‌ها شروع كرد، اما بعدها فهميد كه فيلم درباره اين است كه چه چيزهايي آدم‌ها را به هم نزديك مي‌كند. ضمن اين‌كه براد پيت يكي از متفاوت‌ترين بازي‌هاي كارنامه‌اش را در نقش مردي ميانسال در اين فيلم ايفا كرد. بابل در پنجاه و نهمين جشنواره كن جايزه بهترين كارگرداني را نصيب ايناريتو كرد و در مراسم اسكار نامزد هفت جايزه شد كه از آن بين اسكار بهترين موسيقي متن به گوستاوو سانتائولايا رسيد.

به غير از همكاري هميشگي ايناريتو با آرياگا، سانتائولاياي آهنگساز هم همكار هميشگي ايناريتو بوده كه فعاليتش را در اين زمينه به طور رسمي با فيلم عشق سگي آغاز كرد و با موسيقي 21 گرم توانست اعتبار زيادي كسب كند. اسكار او براي بابل پس از كوهستان بروكبك، دومين اسكاري است كه نصيب اين آهنگساز شده است.
همچنين بايد به همكاري مستمر ايناريتو با رودريگو پريتوي فيلمبردار نيز اشاره كرد كه بخش زيادي از تاثير فيلم‌ها (از جمله حركت‌هاي دوربين روي دست)‌ حاصل مهارت و توانايي اوست. ايناريتو با ساختن اين سه فيلم، حالا يكي از معتبرترين فيلمسازهاي مكزيكي است كه توانسته دامنه فيلمسازي‌اش را به فراتر از مرزهاي اين كشور گسترش دهد.

« گلهای شکسته » ( Broken Flowers )

30nemaonline — Sat, 19 Jul 2008 22:32:18 GMT

نام فیلم : « گلهای شکسته » ( Broken Flowers )

کارگردان : Jim Jarmusch

نویسنده :Jim Jarmusch

محصول سال : ۲۰۰۵

بازیگران :

Bill Murray     در نقش    Don Johnston
Julie Delpy     در نقش    Sherry
Heather Simms   در نقش     Heather Alicia Simms
Brea Frazier     در نقش    Rita
Jarry Fall     در نقش    Winston and Mona's Kid
Korka Fall     در نقش    Winston and Mona's Kid

دان جانستون (بیل موری) معامله گر بازنشسته كامپيوتر است که زندگی آرام خود را کنار یک همسايه فضول و وراج ، اما خوش قلب به نام وينستون (جفرى رايت) میگذراند. درست در همان روزى كه آخرين عشق دان، شری (جولی دلپی) تركش مى كند، نامه اى بدون امضا به دست او مى رسد، كه با جوهرى قرمز رنگ بر روى كاغذى صورتى تايپ شده است. نويسنده اين نامه كه ظاهرا يكى از محبوبه هاى قديمى او است، به او اطلاع مى دهد كه بيست سال است پدر شده و فرزند نوزده ساله پسرى دارد كه احتمالاً در پى يافتن او است.

دان نسبت به اين نامه بى اعتنايى نشان مى دهد و تمايلى به پيگيرى آن ندارد، اما وينستون كه رگ پليس مخفى بازى آماتورى اش گل كرده، دان را راهى مى كند تا به دنبال چهار زنى بگردد كه بيست سال پيش با آنها معاشرت مى كرده است. وینستون برخلاف دان كه تنبل و خوش گذران است، مردى است خوانواده دار و سخت كوش كه براى گذران زندگى مجبور است همزمان در سه جاى مختلف كار كند. از آنجا كه نامه روى كاغذ صورتى رنگ نوشته شده، وينستون دان را مجاب مى كند كه براى آن زنان گل هاى صورتى رنگ بخرد و در خانه هايشان به دنبال رنگ صورتى بگردد.

دان كه از يك سو كنجكاو شده تا بار ديگر آن زن را ببيند و از سوى ديگر معذب است كه چطور بايد از آنها بپرسد. به راه مى افتد تا بار ديگر با چهار زن ملاقات كند...
ورا (شارون استون) بیوه یک راننده رالی، با دختری که مقابل دان در خانه برهنه میگردد.
دورا (فرانسيس كانروى) یک مشاور املاک که هنوز رابطه گذشته اش را فراموش نکرده است.
کارمن(جسيكا لانگ) کسی که قبلا وکالت خوانده اما در حال حاضر شغل ارتباط با حیوانات خانگی را اتنخاب کرده است.
پنی (تيلدا سوينتون) که در یک روستا کنار چند موتور سوار خطرناک زندگی میکند.

این فیلم دربرگیرنده طنزی پنهان است. با این وجود این طنز تنها وابسته به بازی " موری " نیست بلکه درفیلمنامه وروش کارگردانی "جیم جارموش" ریشه دارد .
جارموش دراین مورد می گوید : "من همواره سعی کرده ام که توازن طنز را درفیلمهایم حفظ کنم اما برای فیلم گلهای پژمرده ، طنز را به کناری گذاشتم واجازه دادم که غم نمود بیشتری پیدا کند."
«گلهای پژمرده» موفق به دریافت جایزه بزرگ جشنواره کن در سال 2005 گردید.

هومر موری که در صحنه انتهایی فیلم داخل اتومبیل نشسته، خارج از فیلم، پسر واقعی بیل موری میباشد.

در گلهاي پژمرده ما سه زمان براي فيلم داريم. زمان اول قبل از رسيدن اون نامه ست. " دون جانستون " كه سازنده ي قطعات كامپيوتره , دچار نوعي "زمان حال" مزمن شده. ( تكرار در زندگي ) و حتي وقتي دوست دخترش تركش ميكنه , بازهم انگار از اون حالت خارج نميشه و دوباره با اون چهره ي بي روح و حالت بدنش تلويزيون نگاه ميكنه.بي تحركي " دون " گواه همين موضوعه.

بعد از رسيدن نامه انگار چيزي ميخواد اون رو از زمان حال خارج كنه.در قسمت سوم و بعد از بازگشت از سفر ميبينيم كه از اون "زمان حال" خارج ميشه اما به "زمان حال" ديگري فرو ميره. جايي كه تا ابد منتظر پسري ميمونه كه نميدونه آيا اصلا وجود داره يا نه.

در اين سه قسمت زماني چي ميبينيم : تكرار, روزمرگي , بي هويتي و بعد جستجويي براي فرار از تكرار و در نهايت اينكه شخصيت داستان نميتونه هويت خودش رو پيدا كنه و دوباره در تكرار فرو ميره.

نه فقط " دون" , در طول سفر ما هيچ بزرگسالي رو نميبينيم كه صحبت كنه. مثلا در هواپيما همه دارن به روبرو نگاه ميكنن. يا اونجايي كه با مشت به چشمش ميزنن, طرف مقابل ميخواد چيزي بگه اما نميتونه و فقط ميگه (( خفه شو! )) و دون ميگه : من كه چيزي نگفتم و همين ناتواني در برقراري ارتباط نشانه ي ماشيني شدن انسانهاست.
خود اسم فيلم هم نسبت به اين موضوع بي ربط نيست.

خود جارموش فیلمش را اینگونه معرفی می کند:« گل های پژمرده ، نه یک کمدی – رمانتیک، نه یک تراژدی و نه فیلمی غم انگیز و عبوس ؛ بلکه، آمیزه ای از همه این هاست.»

گلهاي پژمرده يك شاهكار نيست ولي يك فيلم معمولي هم نمي تواند باشد. كارگردان روال خودش را ادامه داده، رد پاي كارگردان در تك تك صحنه هاي فيلم ديده مي شود، علايق و دغدغه هاي فكريش را در شخصيت ها وارد كرده و هيچ خطي مشي كلي را براي بيننده اش مشخص نمي كند، تا هر نتيجه اي كه دوست دارد، بگيرد.همان چيزي كه باعث موفقيت يك فيلم در ابعاد جهاني مي شود، يعني محدود نبودن در يك پيام خاص.

«گوست داگ - شیوه سامورایی» ( Ghost dog:the way of samurai )

30nemaonline — Mon, 19 May 2008 21:11:18 GMT

نام فیلم : «گوست داگ - شیوه سامورایی» ( Ghost dog:the way of samurai )

کارگردان : Jim Jarmusch

نویسنده :Jim Jarmusch

محصول سال : ۱۹۹۹

بازیگران :

Forest Whitaker در نقش Ghost Dog

John Tormey در نقش Louie

Cliff Gorman در نقش Sonny Valerio

Dennis Liu در نقش Chinese Restaurant Owner

Frank Minucci در نقش Big Angie

Richard Portnow در نقش Handsome Frank

Tricia Vessey در نقش Louise Vargo

راه سامورايي در مرگ خلاصه مي شود، انديشه عميق درباره مرگ گريز ناپذير و ضروريست، هنگامي که جسم و روح در آرامش است بايد به انواع مرگ انديشيد. مرگ با شليک گلوله، ضربه شمشير، پرتاب نيزه، مرگ در ميان امواج خروشان، سوختن در ميان شعله هاي آتش، مرگ در اثر صاعقه، مدفون شدن در زير آوار سهمگين زلزله يا سقوط از صخره بلند، مرگ ناشي از بيماري يا مرگ ناشي از خودکشي در پي جان دادن باختن استاد...هر روز انسان بايد خود را مرده بي انگارد اين جوهره طريقت سامورايي ست...

جیم جارموش در «گوست داگ» سعی در به تصویر كشیدن مرام سامورایی را دارد. فیلم سیر عوالم متافیزیكی و مفهوم مرگ را برای مخاطب بازگو می‌كند و در زمره‌ی بهترین كارهای جارموش قرار می‌گیرد.

طنزی تلخ، نگاهی بدبینانه و در عین حال انسانی به زندگی از دیگر ویژگی‌های فیلم است كه باتم‌هایی چون از خود بیگانگی، تنهایی، عدم درك متقابل، مرگ و سفر و رهایی در هم آمیخته است.

گوست داگ به طور کلی سلوکی است برای دستیابی به زیستن با روش جنگجویان باستانی که سامورایی می نامیدنشان . این نکته را بسیار راحت می توان درک کرد در غرب یا به طور کلی در هرجای دیگر افراد جنگجو فقط برای جنگیدن تربیت می شوند اما سامورایی ها اغلب در کنار جنگاوری معلم نیز هستند و به کار تعلیم تربیت می پردازند .

ابتدای فیلم با یه تراولینگ بی نظیر شروع میشه که خیلی آروم مارو به داخل فیلم می بره این نما در واقع ازدید یکی از کبوتر های گوست داگ بیان می شود که با گذشتن از بخش های مختلف شهر ما را به محل زندگی او برده و داستان آغاز می شود ...

گوست داگ در دنیای زیر زمینی گانگسترهای نیویورک، قوانین خاص خود را دارد. او در خدمت گانگستری است به نام لویی که زندگی‌اش را مدیون او می‌داند چرا که جان او را یک بار نجات داده است.

لویی به او می‌گوید که باید گانگستری را که با دختر رییس مافیا، وارگو رابطه دارد، از بین ببرد و هنگامی که گوست داگ این کار را می‌کند، لویی، تصمیم به نابودی او می‌گیرد. اما او هیچ چیز درباره زندگی منزوی و اسرارآمیز گوست داگ نمی‌داند و نمی‌تواند به راحتی او را پیدا کند. گوست داگ نیز بعد از این که پی به قصد لویی می‌برد، تصمیم می‌گیرد همه‌ اعضای مافیا را از بین ببرد.

گوست داگ، شخصیت درون‌گرا و عارف مسلکی است که اصول زندگی‌اش را براساس فلسفه و رمزهای کتاب هاگا کیور که متنی کلاسیک و مربوط به قرن هجده ژاپن و زندگی سامورایی‌هاست، بنا کرده است.

او همانند سامورایی‌ها، انسان جوانمردی است، نارو نمی‌زند، خیانت نمی‌کند و به قول‌هایش پایبند است. به علاوه او برخلاف گانگسترهای دیگر، بیشتر در تنهایی و خلوت زندگی می‌کند و به جای ارتباط با آدم‌ها، زندگی با کبوترهای‌اش را ترجیح می‌دهد .

گوست داگ، در خیابان‌های نیویورک با دختر کوچکی به نام پرلاین آشنا می‌شود که او نیز عاشق ادبیات است. پرلاین، داستان‌های فرانکشتین و باد در میان درختان بید را خوانده‌ است. گوست داگ نیز به او، کتاب راشومون و بعد‌ هاگا ‌کیور را هدیه می‌دهد. پرلاین تنها کسی است که گوست داگ را می‌فهمد و با او ارتباط برقرار می‌کند و احتمالا اوست که با آموختن مرام سامورایی بعد از مرگ گوست داگ، راه او را ادامه خواهد داد.

اما نکته اصلی درباره گوست داگ، ایمان و اعتقادی است که به کارش دارد. به هرفیلم و هر کارگردانی باید باتوجه به ویژگی های خاص خودش نگاه کرد. پس به آدم کشی های گوست داگ هم نباید از زاویه اخلاقی نگاه کرد. دردنیای جیم جارموش گوست داگ مردی است که قواعدخاص خودش را دارد و یکی ازاین قاعده ها به سرانجام رساندن هرماموریتی است که به او سفارش داده میشود.

برای یک سامورایی شیوه مرگ اهمیت بسیاری دارد. اوزندگی میکند تا بهتر بمیردو باور دارد که هرچه قدر بهتر زندگی کند، قشنگ ترخواهد مرد. اما درعوض گنگسترهای فیلم انسانهای حقیری اندکه به هرشکلی که هست می خواهند زنده بمانند. نکته مرکزی فیلم نیز تفاوت این دو دنیاست؛ مرام احترام آمیزگوست داگ دربرابر زندگی حقیر گنگسترهای دوروبرش.

ساختار روایتی فیلم به ظاهر خطی است، اما قطعات ادبی کوتاه و شاعرانه کتاب هاگا کيور که به صورت کپشن در لابلای تصاویر فیلم می‌آید و با صدای ويتکر و به‌صورت وویس اوور شنیده می‌شود، روایت اصلی را تکه تکه کرده است. استفاده از این روش، گوست داگ را به مکالمه عاشقانه‌ای با متن کتاب هاگا کیور و به‌طور کلی ادبیات تبدیل کرده است.

گوست داگ ترکیبی خلاقانه از شیوه زندگی گانگسترها و فرهنگ سامورایی‌هاست. به علاوه فیلمی است که ریشه در فرهنگ معاصر و رپ آمریکایی دارد. جارموش هنگام نوشتن فیلمنامه، مرتب به موسیقی ريزا (RZA) و گروه ووتنگ کلن (Wu-Tang Clan) گوش می‌داد و احساس می‌کرد بین ریتم و درون‌مایه موسیقی آنها و ریتم و شیوه زندگی گوست داگ، ارتباطی وجود دارد.

به همین دلیل تصمیم گرفت ساختن موسیقی این فیلم را به ريزا بسپارد. ریزا مشهور به پرينس رکيم، از مشهورترین خوانندگان موسیقی رپ و هيپ‌هاپ و رهبر گروه وو تنگ کلن است. ريزا برای فيلم بيل را بکش تارانتينو هم موسيقی ساخته و در فيلم گانگستر آمريکايی در کنار راسل کرو و دنزل واشنگتن بازی کرد.

مرد مرده ( DEAD MAN )

30nemaonline — Mon, 28 Apr 2008 14:06:18 GMT

کارگردان: Jim Jarmusch
فيلمنامه: Jim Jarmusch
ژانر: ماجراجويي ، جنايي ، درام ، وسترن
محصول: 1995 USA ، Germany ، Japan
اهنگساز: Neil Young
بازيگران:
Johnny Depp     در نقش    William Blake
Crispin Glover     در نقش    Train Fireman
Richard Boes     در نقش    Man with Wrench
George Duckworth     در نقش    Man at End of Street
Robert Mitchum     در نقش    John Dickinson
Gabriel Byrne     در نقش    Charlie Dickinson
Gary Farmer     در نقش    Nobody

جیم جارموش در نقل قولي ميگويد: مرگ، تنها چيزي است كه يقيناً در زندگي وجود دارد، و در عين حال بزرگ‌ترين رازِ زندگي هم هست...

خلاصه فيلم :
ويليام بلک حسابداري است که از شهري ديگر وارد يک شهرک صنعتي ميشود او با ديکنسون رئيس يکي از کارخانه دارها مواجه ميشود و در اين حين و طي درگيريهايي که به وجود مي ايد ويليام بلک از شهر متواري ميشود و ديکنسون سه ادمکش را به دنبال او ميفرستد و...

نقد فيلم :
سفر به ماوراء خويشتن
فيلم مرد مرده روايتي است از غرب وحشي و امريکاي خشن به روايت جيم جارموش کارگردان مستقل ساز امريکايي که در اين فيلم گريزي ميزند به تاريخ امريکا و چگونه گي شکل گيري فرهنگ امريکايي که از همان ابتدا با ريخته شدن خون انسانهاي زيادي مواجه بوده و از سوي ديگر جيم جارموش در اين فيلم سفري را اغاز ميکند سفري به عمق درون وسفري به فرهنگ اصيل امريکايي و مسئله مرگ که در اين فيلم نقش اصلي را بازي ميکند .جيم جارموش در اين فيلم مرگهاي زيادي را به تصوير ميکشد از نظر او نوع مرگ و گذشت از اين جهان بسيار مهم است . اينکه کشته شوي و يا بکشي اينکه به عنوان يک واقعيت مرگ را قبول کني و يا نه از نظر کارگردان فيلم بسيار مهم است جارموش در نقل قولي ميگويد: مرگ، تنها چيزي است كه يقيناً در زندگي وجود دارد، و در عين حال بزرگ‌ترين رازِ زندگي هم هست...

جيم جارموش فرهنگ امريکا را خالص نميداند او با زبان سينما اعتراض ميکند به اينکه سفيد پوستان مهاجر پا را به سرزميني به نام امريکا ميگزارند و صاحبان اصلي انرا که بوميان سرخپوست هستند را تا با وحشي گريهاي خود کشتند و اموال انها را و مهم ترين قضيه فرهنگ امريکاي اصيل را به تاراج بردند .
شخصيت کارخانه دار شهرک صنعتي ديکسون نمادي از همين سفيد پوستان وحشي و شخصيت "هيچکس "که يک سرخپوست است نمادي از فرهنگ و عرفان سرخپوستي است در واقع شخصيت ويليام بلک از اينهمه وحشي گري و از شخصيت خود فرار ميکند و با هيچکس سفري را اغاز ميکند به سوي سعادت و زندگي عاري از خشونت سفري به سوي مرگ و مرگي که زيباست. او از تاريکي ها فرار ميکند به سوي سرزمين مقدسي به نام سرزمين آب ها. هيچکس به او قول ميدهد که او را به انجا ببرد و لازمه اين کار اين است که ويليام بلک خالص بشود در صحنه اي ويليام بلک از خواب برميخيزد و چهره خود را به مانند شمايل سرخپوستان مشاهده ميکند و اين به اين مفهوم است که او در حال پاک شدن است .

غرب وحشي به قدري الوده و سياه است که هيچ رنگ ديگري نيست انسانها يا سياه هستند و يا سفيد و در اين بين حد وسطي وجود ندارد حالا سفيد پوستان نژاد پرست رنگ خود را با رنگ سياه عوض کرده اند و سرخپوستان شخصيت هاي سفيد داستان هستند .واين نماد بسيار زيبا وقتي قشنگ تر ميشود که فيلم مرد مرده را به صورت سياه و سفيد مشاهده کرد.بله فيلم مرد مرده به طريقه سياه و سفيد براي بيننده پخش ميشود و به نظر من اين فضا سازي و نمايش دورنگ سياه و سفيد درون مايه فيلم را به يک بلوغ واقعي ميرساند.صحنه پردازي هاي فيلم به شکل شگفت انگيزي تاريخ امريکا را روايت ميکند از همان سکانس هاي اوليه فيلم که ويليام بلک در شهر صنعتي قدم ميزند و از کنار کارخانه ها عبور ميکند و حرکت قطار که خود قطار نمادي است از زندگي شهري يک قول اهنين که حرکت ميکند و حرکت چرخها به روي ريل نمادي است از حرکت و چرخش انسان به سوي زندگي مدرن و شهري و جالب تر اينکه وقتي بلک از شهر فرار ميکند سوار بر يک اسب ميشود و در واقع با نماد اسب که نشانه زندگي عاري از مدرنيته است به سوي سنت گرايي حرکت ميکند و از دهکده هاي سرخ پوستي عبور ميکند که نماد تاريخ اوليه امريکاست و اين يک فلاش بک است که تمدن امريکايي و تاريخ امريکا به صورت معکوس نمايش داده ميشود.

ويليام بلک حالا در کنار شخصيت سرخپوست "هيچکس "به عرفان نزديک ميشود .او حالا وقتي مرگ حيوانات را ميبيند ناراحت ميشود و با انها همزاد پنداري ميکند درست مثل فلسفه هاي شرق و از سويي ديگر امريکا همچنان وحشي تر ميشود .و اين در فيلم هم در قالب صحنه اي که سه ادمکش که به دنبال ويليام بلک هستند به خاطر پول به همديگر رحم نميکنند و يکديگر را ميکشند جالب است که يکي از اين ادمکشها بعد از کشتن ديگري شروع به خوردن آن ميکند و اين اخرين نماد از سفيد پوستان مهاجر است که جارموش آن را در قالب يک حيوان وحشي و يک ادمخوار نمايش ميدهد و اين آدم خواري از زمان غرب وحشي تا به حال وجود داشته و خواهد داشت.

نماهاي داخلِ كوپه‌ تأكيد بر قامت و قيافة آدم‌هايي است كه لبخند خشونت‌باري بر لب دارند. آن‌ها هر چند لحظه تفنگ‌هاي‌شان را از پنجرة واگن‌ها بيرون مي‌برند و به‌سويِ هر جنبده‌اي شليك مي‌كنند. با همين چند نمايِ افتتاحيه، يورشِ سفيدپوستانِ مهاجم به قلبِ سرزمينِ بوميانِ سرخ‌پوست به‌طرزي موجز و در عين حال دقيق نشان داده مي‌شود. سفر ويليام بلک تا جايي ادامه پيدا ميکند که او به سرزمين "اينه اب ها"ميرسد اهالي دهکده ويليام بلک را سوار بر قايق ميکنند و نه جسم بي جان او را بلکه روح ويليام بلک را به سوي سرچشمه زندگي رهسپار ميکنند حالا ويليام بلک سفر جديدي را به سوي ماوراء اغاز ميکند و سفري که شايد به سرزميني ختم شود که انسانهايش نه سياه هستند نه سفيد بلكه انسانهايي سبز رنگ از نوع ارامش و دوستي انسانهايي اصيل به سرخي رنگ خورشيد ...

موسيقي فيلم هم موسيقي نام اشناي امريکايي و با استفاده از گيتار الکتريکي و با ريفهاي خشن گيتار دنبال ميشود و بهترين موسيقي که ميتوان براي نشان دادن اعماق انسان و خشونت درون به کار برد موسيقي راک و متال است. Neil Young که از بزرگان موسيقي راک به شمار مي ايد به عنوان اهنگ ساز مرد مرده ميگويد: آن ماشين غول پيكري كه بي‌مهار به حرکت درآمده بود، به نظرش غيرقابل کنترل مي‌آمد؛ گويي هيچ نيرويي نمي‌توانست مانعِ حركتش شود. قطع و وصلِ آكوردِ گيتارِ برقي با تغيير و قطعِ نماها بر اين موضوعِ غيرمتعارف دلالت مي‌كند.يانگ با جيم جارموش براى ساخت موسيقى فيلم «مرد مرده» همكارى داشته و نتيجه همكارى اين دو پديده عالم موسيقى و سينما به خلق آثارى منجر شد كه هم تصاوير و هم موسيقى منحصر به فردى داشت. بداهه نوازى هاى يانگ بر روى تصاوير جارموش خاطره اى براى بيننده فيلم به جا مى گذارد كه اگر فقط به موسيقى اين فيلم گوش كند ناخودآگاه به ياد تصاوير فيلم مى افتد.

JIM JARMUSCH

30nemaonline — Sun, 13 Apr 2008 22:34:18 GMT

جیم جارموش در22 ژانویه سال 1953 در شهر آکرون ایالت آوهایوی آمریکا متولد شد.

او در ابتدا می خواست نویسنده شود. به همین منظور در هفده سالگی به نیورک رفته، و در مدرسه روزنامه نگاری دانشگاه «نورث وسترن» مشغول تحصیل میشود. سال بعد نیز برای ادامه تحصیل در رشته ادبیات انگلیسی و آمریکایی به دانشگاه کلمبیا منتقل میشود.
ترم آخر دانشگاه، برای تحصیل در رشته ادبیات فرانسه به پاریس، شعبه دیگر دانشگاه کلمبیا فرستاده میشود. هرچند این موضوع به جای یک ترم، یکسال طول میکشد. درآنجا به عنوان یک راننده کامیون برای یک گالری نقاشی امریکایی کار میکرد. بیشتر کار او در پاریس به جای رفتن به کلاس و درس خواندن، دیدن فیلم در سینماتک فرانسه بود و در همانجا بود که با انواع فیلمهای اروپایی و آسیایی آشنا میشود. این باعث میشود که نوشته های ادبی او بیشتر به سمت نوشته های سینمایی سوق پیدا کنند. نوشته هایی مشابه یک فیلمنامه. پس از بازگشت به نیورک مدتی به عنوان یک موزیسین فعالیت میکند اما از هم پاشیده شدن گروه و علاقه او به سینما باعث میشود که در یک مدرسه فیلمسازی معتبر ثبت نام کند.

مدرسه عالی فیلمسازی دانشگاه نیورک(NYU) محلی است که برای ورود به آنجا حداقل باید قبلا تجربه بازی یا ساخت یک فیلم را داشته باشید، اما در سال 1975 به جهت همین نوشته ها در کمال نا باوری وی، با تقاضایش جهت ورود به مدرسه موافقت میشود. در سال سوم به دستیاری «نیکلاس ری» انتخاب میشود و با او در آخرین فیلمش « آذرخش روی آب» همکاری میکند. در سال 1979 درست دو روز پس از آغاز ساخت اولین فیلمش «تعطیلات همیشگی» به عنوان پروژه پایانی، نیکلاس ری از مرض سرطان فوت میکند. او این فیلم را در 10 روز و با پانزده هزار دلار هزینه میسازد. هزینه ساخت این فیلم در حقیقت بورس تحصیلیی بود که اشتباها به جای اینکه به NYU پرداخت شود به اومیدهند و او نیز آن را خرج ساخت این فیلم میکند به همین دلیل NYU هیچگاه به او مدرک پایان دوره را نمیدهد ( هرچند سالها بعد که دیگر مشهور شده بود، ناچارا به او یک مدرک افتخاری میدهند.)

این فیلم موفق به کسب جایزه جشنواره ی فیلم «مانهایم» آلمان میشود و با پولی تلوزیون آلمان بابت خرید این فیلم به وی میدهد، و با استفاده از فیلم های خام باقیمانده از پروژه فیلم «وضعیت امور» ساخته وندرسن جیم شروع به ساخت نسخه کوتاه پانزده دقیقه ای «فیلم عجیب‌ تر از بهشت» میکند، سپس با سرمایه گذاری تلوزیون ZDF آلمان دو سال بعد این فیلم تبدیل به یک فیلم بلند سینمایی میشود. این فیلم در کمال ناباوری جیم جارموش جایزه نخل طلایی جشنواره كن 198۴ و نیز جایزه بهترین فیلم انجمن ملی منتقدین فیلم ‌آمریكا در ۱۹۸۵ را از آن خود می سازد.

او در سال 1986 سومین فیلمش «مغلوب قانون» را میسازد. این فیلم با شناساندن «روبرتو بنینی» به عنوان کمدین با استعداد و صاحب سبک ایتالیایی به خوبی میدرخشد و جایزه های جشنواره های مختلف را به خود اختصاص میدهد.

در همین سالها او شروع به ساخت فیلمهای کوتاهی میکند که شامل صحبتهای طنزگونه ای است که در کافه ها بین مردم پیش میآید. این تکه فیلمها به مرور کامل میشوند و در سال 2003 با نام «قهوه و سیگار» عرضه میشود. در اولین قسمت این پروژه نیز بازیگری «روبرتو بنینی» را شاهد هستیم.

در سال 1989 «قطار اسرار آمیز» فیلم بعدی وی بار دیگر در جشنواره کن میدرخشد و جایزه بهترین فعالیت هنری را میبرد.

در این سالها وقتی مدتی بر روی یک فیلمنامه کار میکند و قادر به ساخت آن نمی شود، از روی نا امیدی و به گفته خودش فقط برای اینکه کاری بکند، شروع به نوشتن فیلمنامه «شب روی زمین» میکند و آن را در هشت روز تمام میکند اما برخلاف انتظارش در ساخت این فیلم با مشکلات زیادی مواجه میشود و ساخت آن طول میکشد.

ساخت ششمین فیلم جارموش در سال 1995 تمام شد. «مرد مرده» با بازی «جانی دپ»، یک وسترن سیاه و سفید و به زعم بعضی اولین فیلم سیاسی جارموش با موسیقی زیبای «نیل یانگ». این فیلم در استرالیا به دلیل نمایش صحنه های غیر اخلاقی توقیف میشود.

تحت تاثیر بازی «فارست ویتاکر» در فیلم «پرنده» ساخته «کلینت ایستوود» به فکر ساخت فیلمی میافتد که از این قابلیتهای این بازیگر استفاده کند و این شروعی میشود برای ساخت فیلم «گوست داگ: راه و رسم سامورایی»اینجانب بابک رستمی دانشجوی مهندسی شیمی دانشگاه آزاد واحد امیدیه

«گل های شکسته» یا به عبارتی «گلهای پژمرده» آخرین ساخته جیم جارموش، با بازی «بیل موری»، برنده جایزه بزرگ جشنواره فیلم کن در سال 2005 برای بهترین کارگردانی میشود، فیلمى كه خیلى از منتقدان و تماشاگران حدس میزدند برنده نخل طلا شود. دراین فیلم بر خلاف چند فیلم اخیرش که حالت اپیزودیک پیدا کرده بودند دوباره به سینماى داستانی باز میگردد.

جیم جارموش از با استعدادترین و خلاق ترین فیلمسازهای مستقل آمریكایی است. او همیشه مجذوب و شیفته ی در هم آمیختن عناصر فرهنگی بسیار متفاوت برای شکل دادن به چیزی نو و طبقه بندی نشدنی بوده است، فیلمهای او همواره ارائه دهنده نگاهی تازه به مسائل آشنا و روزمره آمریکا از دید یک خارجی، همراه با حسی از طنز بوده است. موفقیت یا عدم موفقیت تجاری در روند ساخت فیلمهایش تاثیر نداشته است. او همواره به پیشنهادهای وسوسه انگیز هالیود جواب رد داده است و ترجیح داده که استقلال خود را در ساخت فیلمهایش حفظ کند.

جیم جارموش فیلمهایش را فقط به خاطر سینما میسازد. موفقیت یا عدم موفقیت تجاری فیلمهایش در روند ساخت فیلمهایش تاثیر نداشته است. او همواره به پیشنهادهای وسوسه انگیز هالیود جواب رد داده است و ترجیح داده که همواره استقلال خود را در ساخت فیلمهایش حفظ کند.
مرزهای جغرافیایی، زبان و آداب ورسوم ملل هیچگاه باعث محدودیت در فیلمهای او نشده است. در فیلمهای او طیف وسیعی از بازیگران کشورهای مختلف اعم از آمریکا، فنلاند، ایتالیا، فرانسه، ژاپن وغیره با زبانهای خودشان حضور دارند. و جالب اینکه جارموش همواره با دوبله شدن فیلمهای خود سرسختانه مقاومت کرده و اصرار او بر این بوده که بازیگران با صدا و لهجه خود صحبت کنند...

قصه های عامه پسند (Pulp Fiction)

30nemaonline — Thu, 20 Mar 2008 22:05:18 GMT

نام فیلم: قصه های عامه پسند (Pulp Fiction)
محصول سال: 1994
كارگردان: كوینتین تارینتینو (Quentin Tarantino)
نویسنده: كوینتین تارینتینو (Quentin Tarantino)، راجر اواری (Roger Avary)
بازیگران: تیم راس (Tim Roth)، جان تراولتا (John Travolta)، ساموئل ال جكسون (Samuel L. Jackson) آماندا پلامر (Amanda Plummer)، بروس ویلیس (Bruce Willis)، آما تورمن (Uma Thurman)
جوایز: برنده 43 جایزه از جمله اسكار بهترین نویسنده.

وودي آلن ميگويد : همه ما حقيقت واحدي را ميشناسيم ، زندگي ما عبارت است از چگونگي انتخابمان براي از ريخت اندازي و كج و معوج كردن آن...

بعضی از فیلم ها هستند که بدجور در ذهن انسان نقش می بندند. پالپ فیکشن یکی از آنهاست. پالپ از آن دست فیلم هایی هست که اگه کسی بتواند حرف هایی که پشت این همه کثافت و خون و انتقامِ مخفی شده در فیلم را حس کند ، لذت فهمیدنش تا آخر عمر دست از سر او بر نمی دارد. آن وقت است که هر فرصتی پیدا می کنید تا دوباره و دوباره این فیلم را ببینید. به جلو می زنید ، به عقب می زنید ، همه کاری می کنید تا باز هم آن لذت دفعه اول را تجربه کنید یا اگر واقعا دیوانه پالپ باشید ، با هربار دیدنش یک چیز تازه کشف می کنید. پالپ یعنی سینما ، پالپ یعنی فیلم ، پالپ یعنی عشق ، فقط باید راه عشق بازی با آن را پیدا کنید ، آن وقت است که پالپ هم به شما حال خواهد داد...

انتخاب صحنه ای از پالپ فیکشن به عنوان سکانس برتر ، عملا غیر ممکن است. بله اگر این فیلم را یکی دوبار بیشتر ندیده باشیم باطبع یکی دو صحنه نیز به عنوان سکانس برتر در ذهنمان جا باز خواهد کرد. ولی منظور من دیدن پالپ است به گونه دیوانه وار ، آن وقت است که هر صحنه اش جداگانه صحنه ایست که لذت خواص خودش را دارد...

این فیلم مجموعه ای است از سه داستان مجزا و در عين حال مرتبط است که در پنج اپيزود با شخصيت های مشترک در طی دو روز و بدون ترتيب زمانی در لوس آنجلس امروز اتفاق می افتد که در کل نمایشی ست از عکس الاعمل های افراد متفاوت در موقعیت های متفاوت که این افراد با اختیارات خاص خود می توانند بین راه خیر و شر یکی را انتخاب کنند...

پالپ فیکشن که نه تنها با حذف کردن رقبای سرسختی چون: قرمز(کریستف کیشلوفسکی)، زندگی (ژانگ ییمو) و ملکه مارگو (پاتریک شرو) جایزه ی نخل طلای کن را درسال 1994به دست آورد بلکه با تمام بداقبالی ها در اسکارکه کاندید شش جایزه اصلی: بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلمنامه ی ارژینال، بهترین بازیگرنقش اول مرد (جان تراولتا)، بهترین بازیگرنقش اول زن (اما تورمن) وبهترین بازیگرنقش مکمل مرد (ساموئل ال جکسن) شد تنها اسکاربهترین فیلمنامه ی ارژینال رانصیب تارنتینو کرد. فیلم که به تهیه کنندگی لارنس بندرو توسط کمپانی همیشگی تارانتینو باهزینه ای هشت میلیون دلاری ساخته شد که پنج میلیون ازآن بابت دست مزد بازیگران بود بالغ بر100 میلیون دلار فروش کرد...

خشونت مفرط، لحن سرد و غير عاطفی و ديالوگ های جذاب و هوشمندانه از خصوصيات برجسته اين فيلم است که اگرچه متاثر از سينمای گانگستری بوده اما معيارهای تازه ای در ژانر گانگستری بنا کرد...

درک دلبستگی شخصی تارانتينو به فرهنگ و موسيقی پاپ کليد اصلی درک موسيقی فيلم پالپ فيکشن است. موسيقی ای که در واقع کلکسيونی از آهنگ های مختلف پاپ، راک، سول، راک اند رول و سرف است که در دهه‌های شصت و هفتاد مطرح بوده‌اند و تارانتينو آنها را بر اساس علاقه شخصی خود گردآورده و بر روی صحنه های مختلف فيلم قرار داده است...

شخصا (پالپ فیکشن) را بسیار دوست دارم , سکانس به سکانس فیلم پراست از تصاویری فراموش نشدنی.

این فیلم انقلابی به تمام معنی در نگرش به سینما بوجود آورد و پر از ظرافت و پیچیدگی هایی است که آثار جاودان هنری چندین لایه دارند و مخاطبان متفاوت را جذب می کنند. اگر تارانتینو تنها قصه های عامه پسند را کارگردانی کرده بود نیز برای ماندن نام اش در تاریخ سینما کافی بود...

پ.ن : داشتم دنبال یه جمله دیگه از وودی آلن تو مجله هام می گشتم که آخر پست بذارم که اینو تو یکی از ویژه نامه های دنیای تصویر دیدم...دلم نیومد نذارمش...سردبیر میخواد یه چیزی بذاره که حس و حال خودشو را نسبت به ویژنامه به خوانندگانش القا کند که یاد صحنه شام خوردن جان تراولتا و اما تورمن توی این فیلم میوفته... " آن جا که تراولتا از تورمن می خواد یک قورت از میلک شیک پنج دلاری اش را بدهد که امتحان کند. باید صورت و وزن و ریتم حرکات تراولتا را موقع برداشتن لیوان ببینید. بعد هم که تراولتا کارش تمام می شود , لیوان را میکوبد روی میز و میگوید : (( عجب چیز خوشمزه ایه! ))

اسامي برندگان هشتادمين دوره جوايز اسكار

30nemaonline — Mon, 25 Feb 2008 07:39:18 GMT

«پيرمردها کشوري ندارند» به کارگرداني برادران کوئن با دريافت چهار جايزه اسکار از جمله بهترين فيلم و بهترين کارگردان برنده هشتادمين دوره جوايز آکادمي علوم و هنرهاي سينمايي شد. فهرست کامل نامزدهاي هشتادمين دوره جوايز اسکار به اين شرح است:

بهترین فیلم :

جایی برای پیرمردها نیست (اتان کوئن – جوئل کوئن – اسکات رودین)

تاوان (تیم بیوان – اریک فلنر – پل وبستر)

جونو (لیان هالفون – میسون نوویک – راسل اسمیت )

مایکل کلیتون (سیدنی پولاک – جنیفر فاکس – کری اورنت)

خون به پا خواهد شد (پل توماس اندرسون – دانیل لوپی – جوآن سلار)

بهترین بازیگر مرد (نقش اول) :

دانیل دی لوئیس (خون به پا خواهد شد)

جورج کلونی (مایکل کلیتون)

جانی دپ (سوئینی تاد : سلمانی بدجنس خیابان فلیت)

تامی لی جونز (در دره ی الاه)

ویگو مورتنسون (وعده های شرقی)

بهترین بازیگر زن (نقش اول) :

ماریان کاتی لارد (زندگی شیرین)

کیت بلانشت (الیزابت:عصر طلایی)

جولی کریستی (دور از او)

لورا لینی (وحشی ها)

الن پیج (جونو)

بهترین بازیگر مرد (نقش مکمل) :

خاویر باردم (جایی برای پیرمردها نیست)

کیسی افلک (روایت قتل جسی جیمز توسط رابرت فورد بزدل)

فیلیپ سیمور هافمن (جنگ های چارلی ویلسون)

هال هولبروک (در دل طبیعت)

تام ویکینسون (مایکل کلیتون)

بهترین بازیگر زن (نقش مکمل) :

تیلدا سوئینتون (مایکل کلیتون)

کیت بلانشت (من آنجا نیستم)

روبی دی (گنگسترهای آمریکایی)

سائوریس رونان (تاوان)

امی رایان (کودک گمشده)

بهترین کارگردان :

اتان کوئن،جوئل کوئن (جایی برای پیرمردها نیست)

پل توماس اندرسون (خون به پا خواهد شد)

تونی گیلروی (مایکل کلیتون)

جیسون ریتمن (جونو)

جولین شنابل (پیله و پروانه)

بهترین فیلمنامه (ارژینال) :

جونو (دیابلو کودی)

لارس و دختر واقعی (نانسی اولیور)

مایکل کلیتون (تونی گیلروی)

راتاتوی (براد بیرد – یان پینکاوا – جیم کاپوبیانکو )

وحشی ها (تامارا جنگینز)

بهترین فیلمنامه (اقتباسی) :

جایی برای پیرمردها نیست (اتان کوئن،جوئل کوئن)

تاوان (کریستوفر هامپتون)

دور از او (سارا پولی)

پیله و پروانه (رونالد هاروود)

خون به پا خواهد شد( پل توماس اندرسون)

بهترین فیلمبرداری :

جایی برای پیرمردها نیست (روجر دیکینز)

روایت قتل جسی جیمز توسط رابرت فورد بزدل (روجر دیکینز)

تاوان (سیموئز مک گاروی)

پیله و پروانه (جانوسز کامینسکی)

خون به پا خواهد شد (روبرت السویت)

بهترین تدوین :

اولتیماتوم بورن (کریستوفر رز)

پیله و پروانه (ژولیت ولفینگ)

در دل طبیعت (جی کاسدی)

جایی برای پیرمردها نیست (اتان کوئن،جوئل کوئن)

خون به پا خواهد شد (دیلان تیچنور)

بهترین طراحی صحنه :

سوئینی تاد : (دانت فرتی – فرانسیکا لوشیاوو)

گنگسترهای آمریکایی (آرتور مکس - بت روبینو)

تاوان (سارا گرینوود – کتی اسپنسر)

قطب نمای طلایی (دنیس گاسنر - آنا پینوک)

خون به پا خواهد شد (جک فیسک – جیم اریکسون)

بهترین طراحی لباس :

الیزابت : عصر طلایی (الکساندرا بایرن)

در چهار گوشه دنیا (آلبرت ولسکی)

تاوان (جاکوئلین دران)

زندگی شیرین (ماریت آلن)

سوئینی تاد : سلمانی بدجنس خیابان فلیت (کالن آتوود)

بهترین چهره آرایی(گریم) :

زندگی شیرین (دیدین لاورگن – جان آرچیبالد)

نوربیت (ریک بیکر – کاسوهیرو تسوجی)

دزدان دریایی کارائیب : در انتهای دنیا (وی نیل – مارتین ساموئل)

بهترین موسیقی متن :

تاوان (داریو ماریانلی)

بادبادک باز (آلبرتو ایگلسیاس)

مایکل کلیتون (جیمز نیوتن هاوارد)

راتاتوی (مایکل گیاچینو)

3:10 دقیقه به یوما (مارکو بلتلامی)

بهترین ترانه :

وانس "سقوط آهسته" (گلین هنسارد )

طلسم شده "ترانه کارهای شاد" (آلن منکن – استفان شوارتز)

طلسم شده "خیلی نزدیک" (آلن منکن – استفان شوارتز)

طلسم شده "همان قدر که شما می دانید" (آلن منکن – استفان شوارتز)

بهترین صدا برداری :

اولتیماتوم بورن (اسکات میلان – دیوید پارکر – کرک فرانسیس)

جایی برای پیرمرها نیست (اسکیپ لیوسکی – کریگ برکی – گرگ اورلوف – پیتر کور لند)

راتاتوی (رندی تام – مایکل سمانیک – دوک کین)

3:10 دقیقه به یوما (پل میسی – دیوید جیا مارکو – جیمز استیوب)

ترنسفورمرز (کوین او کونل – گرگ راسل – پیتر دولین)

بهترین تدوین صدا :

اولتیماتوم بورن (کارن بیکر – پر هالبرگ)

جایی برای پیرمرها نیست (اسکیپ لیوسکی)

راتاتوی (رندی تام – مایکل سیلورز)

خون به پا خواهد شد (متیو وود)

ترنسفورمرز (مایک هاپکینز – اتان وندر رین)

بهترین جلوه های ویژه :

قطب نمای طلایی (مایکل فینک – بیل وستر هوفر – بن موریس – تریوور وود)

دزدان دریایی کارائیب : در انتهای دنیا (جان کنول – هالتی هیگل – چارلی گیبسون)

ترنسفورمرز (اسکات فارر – راسل ارل – جان فریزر)

بهترین انیمیشن بلند :

راتاتوی (براد برد)

پرسپولیس (وینسنت پارانا – مرجان ساتراپی)

بلندای موج (اش برانون – کریس بوک)

بهترین فیلم خارجی زبان :

بدل ساز (استرالیا)

بیو فورت (رژیم اشغالگر صهیونستی)

منغول (قزاقستان)

کاتین (لهستان)

12 (روسیه)

بهترین مستند بلند :

تاکسی در طرف تاریک (آلکس گیبنی – اوا اورنر)

پایانی دیده نمی شود (چارلز فرگوسن – آدری مارس)

بازگشت به خانه (ریچارد رابینز)

سایکو (مایکل مور – مگان اوهارا)

رقص جنگ (آندره آ نیکس – شون فاین)

بهترین مستند کوتاه :

مالکیت مطلق (سینتیا وید – ونسا روث)

سلطنت (آماندا میچلی – ایزابل وگا)

سلیم بابا (تیم استرنبرگ – فرانسیسکو بلو)

مادر ساری (جیمز لونگلی)

بهترین انیمیشن کوتاه :

پیتر و گرگ (سوزی تمپلیتون – هوگ ولچمن)

حتی پیگونز هم به بهشت می رود (ساموئل تورنیوکس – وانس سیمون)

من والروس را ملاقات کردم (جاش راسکین)

مادام توتلی پوتلی (کریس لوئیس – مکیک شوزر بوفسکی)

عشق من (الکساندر – پترو)

بهترین فیلم کوتاه داستانی :

موتزارت (فیلیپ پولت ویلارد)

در شب (کریس کریستیانسن – لوئیس وسث)

آسمان سینمای ایتالیا (آندره آ جابلین)

آرژانتینی (گای تیس – آنجا دائل مانس)

زنان تونتو (دانیل باربر – متیو براون)